ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Σε περιόδους καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, όπως και αυτή που διανύουμε, το κράτος και τα αφεντικά, προωθούν το ιδεολόγημα της “ανάπτυξης” και των ¨σωτήριων” επενδύσεων με σκοπό την αναδιάρθρωση της οικονομίας. Βέβαια, δεν λογίζεται “ανάπτυξη” χωρίς καταστροφή, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι όταν το κεφάλαιο επιλέγει να επενδύσει, οι αλλαγές είναι σαρωτικές για τη ζωή, το περιβάλλον, την εργατική τάξη.

Μια απ’ τις πιο καταστροφικές επενδύσεις είναι και αυτή της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ήπειρο, αλλά και σε άλλες περιοχές της επικράτειας. Το βρώμικο αυτό σχέδιο, ανέλαβαν οι εταιρίες Repsol και Energean Oil. Αυτές λοιπόν, είναι υπεύθυνες για την επικείμενη καταστροφή του φυσικού πλούτου της περιοχής, των δασών, των νερών, της πανίδας, καθώς μέσω των γεωτρήσεων και της τεράστιας ποσότητας εκρηκτικών υλών, η περιοχή θα λεηλατηθεί, είτε βρεθούν κοιτάσματα, είτε όχι. Τα καταστροφικά αποτελέσματα τέτοιων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τα έχουμε δει ούτως ή άλλως ήδη στις Σκουριές Χαλκιδικής, στην Καβάλα κλπ.

Όσον αφορά το επιχείρημα των αφεντικών για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, εμείς ως κομμάτι της εργατικής τάξης, αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται ξεκάθαρα περί κοροϊδίας. Ουσιαστικά, οι εταιρίες αναζητούν φθηνούς εργάτες, οι οποίοι θα δουλέψουν υπό τις χειρότερες συνθήκες εργασίας, αμειβόμενοι υποτίθεται με υψηλούς μισθούς, χωρις να είναι όμως ούτε κάν αυτο δεδομένο, μιας και ήδη όσοι δουλεύουν στις εξορύξεις αντιμετωπίζουν την κακοπληρωμή και τις καθηστερήσεις μισθοδοσιών. Το ζήτημα όμως δεν είναι το ¨δόλωμα¨ ενός καλύτερου μισθού. Είναι πως οι εργαζόμενοι/ες, προσφέροντας την δουλειά τους σε αυτές τις εταιρίες, συμβάλλουν στην καταστροφή της φύσης και της ζωής τους. Όλοι/ες στην εποχή μας, βιώνουμε καθημερινά τη φτώχεια, την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά κανένα μεροκάματο δεν είναι τόσο παχυλό, ώστε να οδηγήσει στο ξεπούλημα της αξιοπρεπούς διαβίωσης και του περιβάλλοντος. Ακόμα άλλο ένα σαθρό επιχείρημα είναι αυτό του “φθηνού πετρελαίου”. Το πετρέλαιο όπως και οποιοδήποτε εμπόρευμα ή αγαθό βρίσκεται στα χέρια του κεφαλαίου και σίγουρα δεν θα είμαστε εμείς αυτοί/ές που θα καθορίσουμε την τιμή του. Βέβαια, αν αναλογιστούμε τις τοπικές επιχειρήσεις πώλησης νερού Βίκος – Ζαγόρι που εκμεταλλεύονται το κοινωνικό αυτό αγαθό και το κατά πόσο “ευνοημένη” είναι η τοπική κοινωνία, τότε η απάντηση και για το πετρέλαιο είναι προφανής. Όσο “φθηνό νερό πίνουμε, άλλο τόσο “φθηνό” πετρέλαιο θα έχουμε!

Ωστόσο, παρατηρώντας τις γεωστρατηγικές εξελίξεις περιφερειακά, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, βλέπουμε ότι οι φυσικοί πόροι αποτελούσαν πάντοτε το μήλο της έριδος. Οι φυσικοί πόροι είναι μια πίτα που ορμάνε πάνω της όσο πιο πολλοί μπορούνε για να τη φάνε και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιός θα καταφέρει να φάει το μεγαλύτερο κομμάτι. Πόσοι πόλεμοι έχουν πραγματοποιηθεί για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών; Πόσες εθνικιστικές εξάρσεις έχουν δημιουργηθεί για χάρη των αφεντικών, μεταξύ γειτονικών λαών, με σκοπό την επέκταση της κερδοφορίας τους; Σχετικό παράδειγμα είναι αυτό της περιοχής της Μέσης Ανατολής που βρίσκεται σε διαρκή πολεμική σύγκρουση για τον έλεγχο των κοιτασμάτων, αλλά και το παιχνίδι με τις ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, όπου έχουν αρχίσει ήδη να δημιουργούνται πολεμικά συμμαχικά στρατόπεδα όπως και αντίπαλα. Οι εξορύξεις είναι και αυτές που φέρνουν τον πόλεμο πιο κοντά και εμείς δεν είμαστε σε καμία περίπτωση διατεθειμένοι/ες να θυσιάσουμε τα κορμιά μας στο βωμό του κέρδους.

Άραγε πόσο κοστίζει να πουληθεί το φυσικό περιβάλλον για τα πετρέλαιά τους; Ποιο μεροκάματο σου δίνει αγοραστική αξία από την στιγμή που η αξία της ζωής εκμηδενίζεται; Πόσο κοστολογείται ο φυσικός πλούτος και η αξιοπρεπής διαβίωση σε σχέση με την γεωστρατηγική αναβάθμιση του ελληνικού κράτους;

Οι ταξικοί αγώνες μόνο μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη στους σχεδιασμούς του κράτους και του κεφαλαίου, αγώνες συγκρουσιακοί και όχι θεσμικοί. Η εργατική τάξη είναι αυτή που πρέπει να παλέψει για την προστασία του περιβάλλοντος όπως παλεύει σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας, μακριά από λογικές ανάθεσης, αλλά αυτοοργάνωσης. Τέτοιου είδους αγώνες, ουσιαστικά έρχονται σε ρήξη με το σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και στη λεηλασία της φύσης!

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ

ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΤΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Μάης ‘19

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

  • Πόσο κοστίζει να πουληθεί το φυσικό περιβάλλον για την κερδοφορία των αφεντικών;
  • Ποιο μεροκάματο συγκρίνεται με το να πίνεις καθαρό νερό και να χαίρεσαι τα δάση του τόπου στον οποίο ζεις;
  • Ποια ανάπτυξη νοιάστηκε ποτέ για τους φτωχούς;
  • Ποιος θα θυσίαζε τον φυσικό πλούτο για την αναβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης του ελληνικού κράτους;

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

  • Όχι στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στην Ήπειρο και πουθενά
  • Ταξικοί αγώνες ενάντια στην εμπορευματοποίηση της φύσης και της ζωής
Posted in Διαδηλώσεις, Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις, Κείμενα-αφίσες της ΕΣΕ | Tagged , , , | Leave a comment

Ενημέρωση απο την πορεία της Πρωτομαγιάς

Ικανοποιητική για τα δεδομένα ήταν η συμμετοχή του κόσμου στην απεργιακή διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στα Γιάννενα. Περίπου 400 άτομα συγκεντρώθηκαν στο Εργατικό Κέντρο, μετά τις 10 το πρωί. Η πορεία κινήθηκε στο κέντρο της πόλης με σχετικά καλό παλμό. Το μπλόκ της ΕΣΕ αριθμούσε περίπου 35 άτομα, ενώ κατέβηκε και πανό ενάντια στις εξορύξεις πετρελαίου.

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

Μην έρθεις να δουλέψεις ή να σπουδάσεις στο Ρέθυμνο

Στο Ρέθυμνο τα τελευταία χρόνια επικρατούν ακραίες συνθήκες κανιβαλισμού και κερδοσκοπίας που υποβαθμίζουν την ανθρώπινη ζωή και εργασία. Η δημοτικότητα της βραχύβιας ενοικίασης σε τουρίστες, με πλατφόρμες τύπου airbnb, έχει καταστήσει αδύνατο σε εργαζόμενες και εργαζόμενους, φοιτητές και φοιτήτριες, να έχουν πρόσβαση σε αξιοπρεπή και οικονομική κατοικία. Οι ιδιοκτήτες των σπιτιών που έχουν απομείνει έχουν απαιτήσεις που αν δεν ήταν τραγικές θα ήταν αστείες: απαιτούν υπέρογκα νοίκια, όπως 600-700 ευρώ για τριάρια και 400 για γκαρσονιέρες. Ζητούν έναν ή μισό χρόνο νοίκια μπροστά, ενώ τα δύο νοίκια εγγύηση κι ένα να τρέχει σχεδόν έχουν γίνει ο κανόνας. Απαιτούν Ε9, εγγυητική επιστολή από τον προηγούμενο σπιτονοικοκύρη και να μην έχεις παιδιά ή/και κατοικίδια. Επιπλέον ο σπιτονοικοκύρης μπορεί ν’ αλλάξει ή ν’ ακυρώσει τη συμφωνία ανά πάσα στιγμή: να ζητήσει περισσότερο ενοίκιο, παραπάνω νοίκια μπροστά, ν’ αρνηθεί να κάνει κάποια επισκευή που έχει συμφωνηθεί κλπ. Κι αν δεν θέλεις μείνε στο δρόμο! Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, όπως οι αναπληρωτές καθηγητές και δάσκαλοι, αναγκάζονται να μένουν σε δωμάτια ξενοδοχείων τα οποία νοικιάζουν στην καλύτερη περίπτωση με 450 ευρώ κι έξωση τον Ιούνιο (σε χειρότερες περιπτώσεις πληρώνουν 600 ευρώ και πρέπει να εκκενώσουν το δωμάτιο τον Απρίλη ή το Μάη, με την έναρξη της τουριστικής σεζόν). Όσοι και όσες μένουμε ήδη στο Ρέθυμνο ζούμε υπό τη συνεχή απειλή της έξωσης, καθώς πλέον θεωρείται βλάκας όποιος δεν εκμεταλλεύεται τουριστικά το ακίνητό του.

Η λογική που θέλει τον κάτοχο περιουσίας να αποφασίζει πώς θα τη διαχειριστεί χωρίς καμία ευθύνη και ηθική απέναντι στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο οδηγεί σε ακραίο ατομικισμό και φέρνει τον φασισμό ακόμη πιο κοντά μας. Όχι, δεν μπορεί ο ιδιοκτήτης να ζητά 4.500 ευρώ για να νοικιάσει για ένα μήνα ένα τεσσάρι σε συμβασιούχους του πανεπιστημίου. Όχι, δεν γίνεται να απαιτεί έξι νοίκια μπροστά, από μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά την τελευταία στιγμή κι ενώ έχει ήδη κλείσει η συμφωνία. Όχι, δεν πρέπει να μπορεί να ζητά 300 ευρώ το κεφάλι από αναπληρωτές και να τους βγάζει τον Ιούνιο (όλα τα περιστατικά είναι πραγματικά). Αυτή ακριβώς τη λογική, της ανεύθυνης και ανήθικης δυνατότητας να διαχειριστεί ο καθένας την ιδιοκτησία του όπως του κάνει κέφι, υπερασπίστηκε πέρσι ο δήμαρχος Ρεθύμνου, όταν δάσκαλοι και καθηγητές πήγαν να διαμαρτυρηθούν για το πρόβλημα. Το γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές θεωρούνται φυσιολογικές κι όχι κατάπτυστες στο σημερινό Ρέθυμνο είναι απόδειξη της ευρείας αποδοχής που έχουν, καθιστώντας το Ρέθυμνο μια αφιλόξενη πόλη σε εργαζόμενους με ή χωρίς οικογένειες.

Θεωρώντας πως όταν δεν υπάρχει πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία υποβαθμίζεται η ζωή και η εργασία μας, καλούμε τους αναπληρωτές και τις αναπληρώτριες να μην συμπεριλάβουν το Ρέθυμνο στις επιλογές τους: ας αδειάσουν τα σχολεία. Καλούμε τους τελειόφοιτους μαθητές να μη βάλουν τις σχολές του Ρεθύμνου στο μηχανογραφικό τους: ας μείνει χωρίς φοιτητές το Ρέθυμνο. Καλούμε τους εργαζόμενους και εργαζόμενες με συμβάσεις και συμβόλαια κάθε είδους να μην κάνουν τα χαρτιά τους για το Ρέθυμνο: ας αδειάσουν τα νοσοκομεία και οι υπηρεσίες. Καλούμε τους εργαζόμενους και εργαζόμενες που σκέφτονται να δουλέψουν για σεζόν να μην κλείσουν καμία δουλειά αν ο εργοδότης δεν τους εξασφαλίζει αξιοπρεπή κατοικία: ας μείνουν χωρίς εργαζόμενους τα ξενοδοχεία. Να δούμε τότε ποιος θα εξυπηρετεί τους μόνους επιθυμητούς κατοίκους του Ρεθύμνου, τους τουρίστες.

Όσο για εμάς που μένουμε μόνιμα, θέλουμε αξιοπρεπείς κατοικίες με νοίκια ανάλογα των μισθών μας. Τίποτα λιγότερο. Όσοι κανιβαλίζουν κερδοσκοπώντας έχουν διαλέξει πλευρά και είναι απέναντί μας. Το ίδιο και η θεσμική εξουσία που τους υπερασπίζεται.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου

Posted in Κείμενα-αφίσες της ΕΣΕ | Leave a comment

11 Απρίλη ντελίβερυ- κούριερ, κατεβάζουμε κουτιά!

Κείμενο που μοιράστηκε σε συναδέλφους διανομείς το Σάββατο 6/4

Όποιος κυκλοφορεί στην πόλη, θα έχει παρατηρήσει ότι έχουν αρχίσει να γεμίζουν οι γειτονιές με πανό, συνθήματα, αφίσες και κείμενα του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων (ΣΒΕΔΙ), καλώντας όλους τους διανομείς και κούριερ σε απεργία στις 11 Απρίλη. Είναι από τις λίγες φορές, που ένας κλάδος στην πόλη μας αποφασίζει μακριά από κομματικούς μηχανισμούς και ηγεσίες να κινητοποιηθεί και να κατέβει σε απεργία, διεκδικώντας καλύτερους όρους εργασίας.

Πολλά μέλη της ΕΣΕ Ιωαννίνων εργάζονται ως διανομείς και συμμετέχουν ενεργά στο σωματείο τους. Για εμάς, η συγκεκριμένη απεργία είναι ένα σημείο συνάντησης τόσο των διανομέων του κλάδου όσο και όλων των εργαζόμενων της πόλης. Από την μία, ως διανομείς πρέπει να βγάλουμε μπροστά τα αιτήματα του επαγγέλματος. Έως πότε θα δουλεύουμε με το δικό μας μηχανάκι, βάζοντας βενζίνες, λάδια, σέρβις από την τσέπη μας; Για πόσο καιρό θα δουλεύουμε και θα κάνουμε γαργάρα τις προσαυξήσεις του νυχτερινού μεροκάματου και των Κυριακών; Πόσα ακόμα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, επιδόματα αδείας, ταμείου και τέκνων θα τους χαρίσουμε;

Ωστόσο, φυσικά και δεν υπάρχει η αυταπάτη ότι με μία απεργία ακόμα και από τα κάτω την επόμενη μέρα θα μας παραχωρήσουν απλόχερα τα αφεντικά όσα διεκδικούμε. Έτσι και αλλιώς, γνωρίζουμε ότι προτιμούν να χάσουν δάχτυλο, παρά να βάλουν το ένσημο που βάση νόμου δικαιούμαστε. Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνουμε ότι στη σύγχρονη γαλέρα που λέγεται ντελίβερι, για να καταφέρουμε οι εργοδότες να μας πληρώσουν αυτά που δικαιούμαστε, πρέπει πρώτα να μας σεβαστούν. Και αυτό θα το καταφέρουμε μόνο μέσα από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς, τα σωματεία μας και με την δυναμική παρουσία μας στο δρόμο.

Από την άλλη, όλοι εργαζόμενοι της πόλης πρέπει να σταματήσουμε απλά να λυπούμαστε για τους σακατεμένους και τους νεκρούς διανομείς και να αντιδράσουμε με κάποιο τρόπο ενάντια στις συνθήκες εργασίας που το προκαλούν. Το πρώτο βήμα για να γίνει αυτό είναι το αυτονόητο, δηλαδή ότι κανείς δεν πρέπει να παραγγείλει οτιδήποτε στις 11 Απρίλη στηρίζοντας την απεργία. Όσοι πεινάμε βράζουμε ρύζι, μακαρόνια ή ότι άλλο έχει το ντουλάπι, όσοι θέλουμε καφέ χτυπάνε έναν φραπέ και όσοι έχουμε παραγγείλει παπούτσια ή ρούχα, μπορούμε είτε να κάνουμε μία μέρα υπομονή, είτε για όσους φοβούνται μην βγουν εκτός μόδας, να τα παραλάβουμε από το κατάστημα. Το επόμενο βήμα και σημαντικότερο, είναι δείξουμε την ταξική μας αλληλεγγύη και στις 11 Απρίλη να κατέβουμε στο δρόμο μαζί με τους απεργούς.

Σε μία περίοδο που ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθεια δίνουν και παίρνουν, που οι προεκλογικές υποσχέσεις έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και που το γραφειοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα υπάρχει μόνο για να ελπίζει σε μία κυβερνητική θέση αύριο- μεθαύριο, οφείλουμε να σηκώνουμε αντιστάσεις από τα κάτω οι οποίες να έρχονται σε ρήξη με τα αφεντικά, για να καλυτερεύσουμε τις συνθήκες εργασίας και ζωής μας. Αυτή την δύσκολη προσπάθεια, φέρνουν εις πέρας τα σωματεία βάσης και τα αγωνιστικά πρωτοβάθμια σωματεία. Οι απεργίες τους, τόσο την 1η Νοέμβρη, όσο και την επικείμενη 11η Απρίλη, δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι/ες δεν έχουν ανάγκη τις γραφειοκρατίες ΓΣΣΕ/ΠΑΜΕ, αλλά μπορούν με οργανωμένο και διεκδικητικό τρόπο να πάρουν τους αγώνες στα χέρια τους.

ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ- ΚΟΥΡΙΕΡ 11 ΑΠΡΙΛΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΩΝ- ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΑΡΙΩΝ

ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ, ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Κλαδική Επισιτισμού

Posted in Απεργίες | Tagged , , | Leave a comment

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ 8 ΜΑΡΤΗ! ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ!

Η 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα των γυναικών, έχει αποτυπωθεί πλέον στο μυαλό των ανθρώπων σε διάφορα σημεία του πλανήτη, ως μια ημέρα που οι άντρες πρέπει να χαρίσουν στις μητέρες και συζύγους τους δώρα, ενώ η αγορά γεμίζει από ταμπέλες προσφορών αποκλειστικά για γυναίκες. Στην πραγματικότητα όμως, αυτή η μέρα δεν ξεκίνησε σαν μια γιορτή της γυναίκας και του καταναλωτισμού αλλά αντίθετα, σημείο εκκίνησής της αποτέλεσαν αιματηρές κινητοποιήσεις εργατριών, όταν το 1857 εργάτριες σε εργοστάσιο κλωστουφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, κατέβηκαν μαζικά σε διαδήλωση απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθούς ίσους με αυτούς των αντρών συναδέλφων τους. Αναμφίβολα, το πλαίσιο στο οποίο ωρίμασαν οι προϋποθέσεις για την ανάδυση του γυναικείου κινήματος, ήταν οι άθλιες συνθήκες εργασίας και επιβίωσης Μετά απο δύο χρόνια οι ίδιες γυναίκες δημιούργησαν το πρώτο σωματείο γυναικών, ενώ το 1908, 15.000 γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.. 
Τόσα χρόνια αργότερα, οι διεκδικησεις και οι συνθήκες στους χώρους εργασίας δεν έχουν αλλάξει και τόσο. Τα αφεντικά προσπαθούν καθημερινά να αρπάξουν και να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν με το μικρότερο δυνατό κόστος, μέσα στο οποίο συγκαταλλέγονται και οι μισθοί μας, η συνεχής μείωση των οποιών συνδυάζεται με εξαντλητικά ωράρια, επισφάλεια και διαφόρων τύπων απειλές, με κυριότερη αυτή της απόλυσης. Την ίδια στιγμή, σε έναν κόσμο που κράτος και καπιταλισμός προσπαθούν επίμονα να μας πείσουν πως έχει επιτευχθεί η ισότητα μεταξύ των φύλων, για το επονομαζόμενο “ασθενές φύλο”(μια ακόμη καταφανής υποτίμηση) τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να πρέπει παράλληλα να αντιμετώπισουν σε μεγαλύτερο βαθμό την ανεργία, τους χαμηλότερους μισθούς σε σχέση με αυτούς των άντρών συναδέλφων τους αλλά και τις σεξιστικές συμπεριφορές από αφεντικά και πελάτες, οι οποίες πολλές φορές δεν περιορίονται στη λεκτική έκφραση τους.
Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, δεν είναι περίεργο ότι το 1977 ο ΟΗΕ αποφάσισε να κυρήξει τη συγκεκριμένη μέρα, παγκόσμια ημέρα των γυναικών και ο καπιταλισμός να σπεύσει να της αφαιρέσει κάθε αγωνιστικό χαρακτηριστικό που τη συνόδευε. Με λίγα λόγια πλέον η μέρα αυτή έχει ντυθεί προσεκτικά με ευγενικές χειρονομίες προς τις γυναίκες, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της “ισότητας των δύο φύλων” και της ύπαρξης αλληλοσεβασμού. Όπως πάντα, έτσι και εδώ, το σύστημα βρίσκει διάφορους τρόπους να καταστείλει αγώνες και κινήματα που εναντιώνονται σε αυτό και ποιος καλύτερο τρόπος από να τα αφομοιώσει. Πολλές φορές μάλιστα όπως και σε αυτή την περίπτωση, βγάζει και άμεσο υλικό κέρδος, μια και τα καταστήματα γεμίζουν από άντρες και γυναίκες που αγοράζουν δώρα και πίνουν ποτά στο όνομα της υπόθαλψης της έμφυλης καταπίεσης. Σίγουρα αυτό γίνεται καλύτερα αντιληπτό από όσες από εμάς, αυτή τη μέρα, για μια ακόμη φορά εργαζόμαστε εξαντλητικά πολλές ώρες, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε όσους και όσες πέφτουν στην καλοστημένη παγίδα εορτασμού της ημέρας.
Όλα τα παραπάνω, είναι απλά δείγματα της πατριαρχίας που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία και η οποία δημιουργείται και τρέφεται συνεχώς από τον καπιταλισμό, αποτελώντας πλέον ένα από τα ισχυρότερα όπλα του -αν όχι το ισχυρότερο- ενάντια στην εργατική τάξη και όσες/όσους αντιστέκονται στην εξουσία του. Η εικόνα της γυναίκας, όπως έχει δομηθεί με βάση τα πρότυπα που δημιουργούνται από το σύστημα δίνει τεράστια κέρδη στο κεφάλαιο και κάνει ακόμη ισχυρότερη την κάθε εξουσία. Ο διαχωρισμός αυτός με βάση τα κοινωνικά φύλα, μεταξύ όσων αποτελούμε την εργατική τάξη, μπορεί να ξεκινάει από όσους μας εξουσιάζουν αλλά δε μένει εκεί. Όπως είναι λογικό, διυσδίει ανάμεσα μας δημιουργώντας τριγμούς στο εσωτερικό, με αποτέλεσμα να συγκρουόμαστε και να αναπτύσσονται σχέσεις εξουσίας μεταξύ μας, αφήνοντας στην ησυχία τους κράτος και αφεντικά, ενώ παράλληλα με αυτές τις συνθήκες καθίσταται αδύνατο να δημιουργηθεί ένα ενωμένο εργατικό κίνημα που θα μπορέσει να διεκδικήσει όσα του κλέβουν και να σπάσει την καθημερινή καταπίεση που υφίσταται. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ίσως κέρδος που αποκομεί ο καπιταλισμός από αυτόν τον τόσο έντονο και βαθιά ριζομένο κοινωνικό διαχωρισμό.
Για να μπορέσουμε λοιπόν να αντισταθούμε στην εκεμτάλλευση που μας επιβάλλεται, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε όλες και όλοι πως όσο εμείς οι ίδιες/-οι συνεχίζουμε να αναπαράγουμε τους διαχωρισμούς (φυλετικούς, έμφυλους) που ο καπιταλισμός μας επιβάλλει για να μας καταστείλει, το μόνο που θα καταφέρνουμε στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι μικρές προσωρινές νίκες, οι οποίες δε θα είναι κτήμα όλων μας. Πρέπει να αντιληφθούμε πως μόνο συλλογικοποιώντας τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις μας θα μπορέσουμε να αποτελέσουμε έναν υπολογίσιμο εχθρό των από πάνω, μόνο αν οργανωθούμε ενωμένοι στους χώρους εργασίας, τα σωματεία, τις σχολές και τα σχολεία μπορούμε να ελπίζουμε στην καλυτέρευση των ζωών μας.
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΜΑΡΤΗ 2019
Στην ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ στις 18:00

ΕΣΕ Ιωαννίνων,ICL International Confederation of Labour Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
Διεθνης Συνομοσπονδία Εργασίας

Στο πλαίσιο διεθνούς συντονισμού αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Tagged | Leave a comment

κάλεσμα Τρίτη 5 Μαρτίου στις 9:00 στο Δικαστικό Μέγαρο Ιωαννίνων

Τρίτη 5 Μαρτίου στις 9:00 στο Δικαστικό Μέγαρο η Ε.Σ.Ε. Ιωαννίνων καλεί σε συγκέντρωση εν όψει του δικαστηρίου που έχει προγραμματιστεί για για την εκδίκαση της καθαρίστριας η οποία διώκεται για πλαστό απολυτήριο Δημοτικού. Η 50χρονη μητέρα 13ων παιδιών κρίθηκε ένοχη για αδίκημα πλαστογραφίας και υπεύθυνης δήλωσης με αποτέλεσμα να της επιβληθεί συνολικά ποινή φυλάκισης 8 ετών.Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες και τρόπος διαβίωσης φέρνουν ξανά στο ειδώλιο του δικαστηρίου την πολύτεκνη καθαρίστρια λόγω της έφεσης που ασκήθηκε στο πενταμελές εφετείο κακουργημάτων. Kανένας μόνος του απέναντι στο κράτος και τους δικαστές.

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ

Η πόλη των Ιωαννίνων είναι μικρή. Όταν αναμένεται μια κίνηση καταστολής, δεν μπορεί να μείνει κρυφή για πολύ. Μια τέτοια κίνηση αφορά και την κατάληψη στέγης ¨Μπρούκλυν¨ που βρίσκεται στην οδό Ακαδημίας 16, στην περιοχή της Λούτσας.

Η κατάληψη Μπρούκλιν που δημιουργήθηκε από συντρόφους/φισσες το 2016, σήμερα απειλείται από ιδιοκτήτες και επιχειρηματίες. Ένας από τους ιδιοκτήτες της, που ακούει στο όνομα Γιάννης Παππάς – και ο οποίος διόλου δεν είχε ενδιαφερθεί για το συγκεκριμένο σπίτι μιας και ¨δεν ξέρει τι έχει¨- προτίθεται να αναθέσει στην κατασκευαστική Παπαθανασίου την κατεδάφισή της, γνωρίζοντας βέβαια ότι δεν πρόκειται για ένα άδειο και εγκαταλελειμμένο σπίτι, αλλά για ένα ζωντανό χώρο που αποτελεί στέγη. Στη θέση της Μπρούκλυν, θέλουν να ανεγείρουν άλλη μια άχαρη πολυκατοικία, ενισχύοντας την τσιμεντοποίηση στο κέντρο της πόλης.

Δεν είναι μόνο όμως τα συμφέροντα των εργολάβων ή των wanna be εισοδηματιών που έχουν βάλει στο μάτι την συγκεκριμένη κατάληψη. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση καταστολής καταλήψεων, αυτό που τρίβει τα χέρια του είναι το κράτος, που του δίνεται η ευκαιρία να προσπαθήσει να ξεριζώσει από τις γειτονιές οτιδήποτε διαφέρει από την κανονικότητα που επιβάλλουν οι καπιταλιστικές σχέσεις.

Όταν καποιος που δεν έχει στεγαστικό πρόβλημα, προσπαθεί να εκδιώξει κάποιον άλλο που χρησιμοποιεί ένα σπίτι για να μείνει και μάλιστα με την βοήθεια του νόμου, αποτυπώνει την βαρβαρότητα της ανωτερότητας της ιδιοκτησίας από τις ανάγκες, της ανωτερότητας των εμπορευμάτων από τους ανθρώπους. Αντίστοιχους καθημερινούς εκβιασμούς, βιώνει καθημερινά η εργατική τάξη.Τα αφεντικά ξεζουμίζοντας και στη συνέχεια δίνοντας πενιχρούς μισθούς καταστούν το δικαίωμα της στέγης σχεδόν αδύνατο, έχοντας την ”υποχρέωση”  να πληρώσουμε το νοίκι, το δάνειο, τους λογαριασμούς τον ΕΝΦΙΑ και και και…  Βιώνοντας αυτή την εξαθλίωση και την φτωχοποίηση στις μέρες μας, η πρακτική της κατάληψης αποτελεί πραγματική λύση στο πρόβλημα της στέγασης. Διεκδικούμε μια αξιοπρεπή ζωή χωρίς να χρειάζεται να έχουμε σκυμμένο το κεφάλι απέναντι στα αφεντικά και έχοντας το φόβο της ανεργίας και της ανασφάλειας για το αν θα μπορέσουμε να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας.

Ζώντας μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία, όπου όλα είναι εμπορεύματα, η επιλογή να σπάει κάποιος αυτόν τον κύκλο του εμπορεύματος αποτελεί ισχυρό πλήγμα στην κοινωνία του κράτους και των αφεντικών και για αυτό οι μηχανισμοί τους πολεμούν τις καταλήψεις λυσσαλέα. Η κατοικία αν και είναι απαραίτητη για την επιβίωση του κάθε ανθρώπου αποτελεί εμπόρευμα, καθώς κάποιος κερδοφορεί από αυτήν και κάποιος πληρώνει. Μέσω της πρακτικής της κατάληψης, η ανταλλακτική αυτή αξία παύει να υφίσταται, εφόσον δεν αγοράζεται – νοικιάζεται η κατοικία αλλά αναγνωρίζεται μόνο για την χρηστική της αξία, τη στέγαση. Τη χρηστική αυτή αξία και μόνο, επιθυμούν και οι καταληψίες καθώς δεν είναι ούτε νοικάρηδες, ούτε ιδιοκτήτες και ούτε προσδοκούν να αποκτήσουν κάποιον τίτλο ιδιοκτησίας.

Όσοι/ες συμμετέχουν στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες δεν θα μπορούν παρά να σταθούν αλληλέγγυοι/ες στην κατάληψη Μπρούκλιν, αντιτιθέμενοι/ες σε σχέδια που στοχεύουν την όλο και περισσότερη επιβολή του κεφαλαίου στις ζωές μας.

Διεκδικούμε μια αξιοπρεπή ζωή χωρίς διαρκείς εκβιασμούς. Ενάντια στο θεσμό της ιδιοκτησίας και στην την εμπορευματοποίηση της στέγασης, προωθώντας την επανοικειοποίηση των άδειων χώρων.

            ΤΕΡΜΑ ΜΕ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ, ΤΕΡΜΑ ΜΕ ΤΑ ΝΟΙΚΙΑ,

  ΦΤΩΧΟΙ, ΑΝΕΡΓΟΙ, ΑΣΤΕΓΟΙ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΕ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ.

                                                                                                                                  Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

                                                                                                  Φλεβαρης ΄19.

Posted in Καταλήψεις | Leave a comment