Ούτε στη Κόνιτσα, ούτε και πουθενά!

Τη Κυριακή 2/12 στηρίξαμε την παρέμβαση του Α.Σ. Απείθαρχου στην πόλη της Κόνιτσας επ’ αφορμή του ποδοσφαιρικού αγώνα με την τοπική ομάδα. Σε μία αρκετά δύσκολη περίοδο που ο εθνικισμός προωθείται από το κράτος και τα αφεντικά για εμάς τους ανθρώπους του αγώνα η παρουσία μας και η δημόσια παρέμβαση σε πόλεις και χωριά θεωρείται αυτονόητη.

Να μην αφήσουμε σπιθαμή γης στους φασίστες και στον εθνικιστικό εμετό που διαχέεται.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Posted in Αντιφασισμός | Leave a comment

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

Συγκέντρωση Τετάρτη 28/11/2018, στις 10:30, στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μεγάλη αναστάτωση στους κύκλους της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αλλά και του ΠΑΜΕ, όσων αφορά την πραγματοποίηση απεργίας τον Νοέμβριο. Το ιστορικό ξεκινάει με την προκήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα οικοδόμων στις 8/11. Η ΑΔΕΔΥ κάλεσε σε απεργία στις 14 του μήνα, αναγκάζοντας τους οικοδόμους να αλλάξουν την ημέρα για τις 14/11 περιμένοντας το κάλεσμα της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ τελικά καλεί στις 28/11 αναγκάζοντας από την μία όλα τα εργατικά κέντρα που ελέγχει το ΠΑΜΕ να καλέσουν κι αυτά στις 28/11, αφήνοντας το κάλεσμα των οικοδόμων για τις 14/11.

Δεν είναι ανάγκη, κάποιος να έχει εντρυφήσει στην συνδικαλιστική ιστορία του τόπου, για να καταλάβει πόσο βρωμάει η υπόθεση. Από την μία, το ΠΑΜΕ προσπάθησε να τραβήξει τη ΓΣΕΕ σε απεργία, πρακτική που ακολουθεί χρόνια τώρα και από την άλλη οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κατάφεραν, αρκετά εύκολα όπως αποδείχτηκε, να δημιουργήσουν μεγάλη αναταραχή στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αναγκάζοντας τους σε αναδίπλωση.

Κάπου ανάμεσα σε αυτή την κατάσταση, έχουν βρεθεί οι εργαζόμενοι αλλά και πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, τα οποία είδαν την κλασσική απεργία – πυροτέχνημα, (λίγο πριν την ψήφιση του προϋπολογισμού) να εκφυλίζεται για άλλη μια φορά. Έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα για το βρώμικο και διασπαστικό ρόλο των γραφειοκρατικών τριτοβάθμιων οργάνων της χώρας κι έτσι κι αλλιώς δεν περιμέναμε και τίποτα λιγότερο.

Παρά όμως τον ζόφο που επικρατεί στο συνδικαλιστικό πεδίο και τον εκφυλισμό της απεργίας που προωθούν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ, ποτίζοντας ταυτόχρονα το δέντρο της εθνικής συμφιλίωσης, οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα συμφέροντα τα οποία μας εξυπηρετούν είναι ξεκάθαρα τα ταξικά. Τίποτα και ποτέ δεν μας χαρίστηκε χωρίς αγώνα.

Ακόμα και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες έχουν μπει στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν εξόφθαλμα ένα προεκλογικό τρικ. Δε μπορούμε να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις και τα αφεντικά να μας χαριστούν. Αντίθετα, θα πρέπει να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής μας. Η «έξοδος από την κρίση», δεν αποτελεί παρά ένα πλασματικό σενάριο, πράγμα που το καταλαβαίνουμε βέβαια όλοι οι εργαζόμενοι, καθώς δεν έχουμε δει καμία αύξηση στον μισθό μας, καμία καλυτέρευση των υλικών όρων ζωής μας. Tο αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα, για το οποίο τόσο μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά, έχει προέρθει από τις βαριές φορολογήσεις της εργατικής τάξης και προορίζεται για τις τσέπες των μαντρόσκυλων του κράτους και των αφεντικών, δηλαδή των καραβανάδων και των μπάτσων, με την μορφή των αναδρομικών.

“Όαση” σε αυτή την κατάσταση, αποτελεί η προσπάθεια των πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να καλέσουν διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη χωρίς να περιμένουν καμία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η οργάνωση στα σωματεία και η αντίσταση στους χώρους δουλειάς, δεν αποτελεί ένα μότο που έχουμε φετιχοποιήσει, αλλά είναι το όπλο μας απέναντι στα αφεντικά τα οποία το μόνο που δεν θέλουν, είναι εργαζόμενοι που αντιλαμβάνονται την καταπίεση που βιώνουν και την ασφάλεια που μπορεί να τους παρέχει ένα δυνατό συνδικαλιστικό όργανο. Μια ασφάλεια που μας δίνει το αβαντάζ να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι έχει παρθεί, μετά από 8 χρόνια “λιτότητας”.

Τέλος, εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

eseioanninon.squat.gr    ese.ioanninon@gmail.com

Posted in Απεργίες | Leave a comment

Ενημέρωση από την πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με μικρότερη συμμετοχή από άλλες χρονιές, πραγματοποιήθηκε η φετινή πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η διαδήλωση ξεκίνησε στις 19:00 από την Δόμπολη. Το σύνολο της πορείας δεν ξεπερνούσε τα 600 άτομα, ενώ το μπλοκ της ΕΣΕ είχε περίπου 100 άτομα πλαισιωμένο από το σύνολο των συντρόφων του α/α χώρου αλλά και πολύ ανένταχτου κόσμου. Το πανό έγραφε “Είτε Χούντα είτε Δημοκρατία, ο μιλιταρισμός γεννιέται σε αυτή την κοινωνία¨. Κατά την διάρκεια φωνάχτηκαν και γράφτηκαν στους τοίχους, αντιμιλιταριστικά, αντιφασιστικά κι εργατικά συνθήματα. Επίσης μπλοκ είχε η Αντιεξουσιαστική Κίνηση. Η πορεία έληξε στην Νομαρχία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Χ.ΤΖΑΒΕΛΛΑ

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

Πραγματοποιήθηκε στις 16/11/2018, στις 11:00 το πρωί, η δημόσια δήλωση άρνηση στράτευσης, του συντρόφου Χ.Τζαβέλλα, στην στρατολογία Ιωαννίνων. Ο σύντροφος ανέβηκε στα γραφεία της στρατολογικής υπηρεσίας και διαμήνυσε στους στρατιωτικούς να μην τον υπολογίζουν στον θεσμό τους. Η κίνησή του συνοδεύτηκε από συγκέντρωση αλληλεγγύης, 40 και πλέον ατόμων, που φώναζαν συνθήματα και μοίραζαν την δημόσια δήλωση στους περαστικούς. Το κείμενο μοιράστηκε και στην συνέχεια, σε μικροφωνική έξω από την Περιφέρεια Ιωαννίνων.

Ακολουθεί η δημόσια Δήλωση:

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
Στις 13/03/18 καλέστηκα να υπηρετήσω το στρατό του ελληνικού καπιταλισμού στο στρατόπεδο Ψαρού Δημητρίου στη Θήβα. Το ελληνικό κράτος θέλοντας να με κατατάξει υποχρεωτικά και εκβιαστικά σε κάποια στρατιωτική μονάδα επιβάλοντας μου να πειθαρχήσω βάσει της εθνικιστικής ,φυλετικής,πατριαρχικής νιρβάνας ,είχε το θράσος και την αυταπάτη να βαρέσω προσοχή ντυμένος στα χακί στο όνομα κάποια “Μαμάς πατρίδας”. Αναπαράγοντας το ίδιο παραμύθι και την ίδια καραμέλα όπως σε χιλιάδες άλλους που καλούνται να υπηρετήσουν τις ένοπλες δυνάμεις στον ελλαδικό χώρο έτσι και σε εμένα, προσπαθώντας να πείσουν ότι ο στρατός είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τη ζωή, πως εκεί θα αποκτήσω την ανδρεία και τη μαγκιά μου, θα γνωρίσω φίλους, νέους τόπους καθώς και ότι εκεί θα μάθω να στρώνω το κρεβάτι μου. Βέβαια μέσα σε όλα αυτά δε θα λείψει το γελοίο επιχείρημα ότι ο στρατός είναι η ιστορία και οι ρίζες του ένδοξου παρελθόντος όπως και το αίσθημα του καθήκοντος στο να υπερβαίνεις τις δυνάμεις σου. Το να μισείς ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα, τόπο καταγωγής και εθνικότητα, ανθρώπους που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ στη ζωή σου σε καθιστά σωστό πρότυπο αρσενικού και ετοιμοπόλεμο ενάντια στους βάρβαρους που θέλουν να αλλοιώσουν τον “πολιτισμό” της πατρίδα σου. Τίποτα δεν ισχύει από τα παραπάνω. Ο στρατός δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο και μέσο καταστολής του κράτους και του καπιταλισμού. Όπως έχει δείξει η ιστορία παγκοσμίως σε όλα τα κράτη. Η ύπαρξη του στρατού αποτέλεσε τον βασικό πυλώνα της προστασίας και του επεκτατισμού των εδαφών των χωρών προασπίζοντας ουσιαστικά τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν συνοδεύονται μέσα από κάποια ειρηνική διαδικασία παρά μόνο τον πόλεμο. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας που θα αναγκάσει κάθε αντίπαλο να εκτελέσει τη θέληση του θύτη. Αυτή η συνθήκη θα προκληθεί είτε λόγο της σύγκρουσης των κεφαλαίων είτε για να κατακρεουργήσει και να περιθωριοποιήσει τους καταπιεσμένους όταν αυτοί διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και γίνουν απειλή στο κράτος και το κεφάλαιο. Από τους Βαλκανικούς πολέμους που η ελλάδα διψούσε για επεκτατισμό μέχρι και επιχειρήσεις εξόντωσης αμάχων στη Σρεμπρένιτσα από ελληνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις είναι μόνο ένα μικρό δείγμα στο να καταλάβει κανείς τι εστί ελληνικός στρατός και μιλιταρισμός. Ακόμα και σήμερα η Ελλάδα είναι αυτή που διεκδικεί μέχρι και την τελευταία σταγόνα πετρελαίου στις κυπριακές ΑΟΖ κάνοντας συμμαχίες με Αίγυπτο, Κύπρο και Ισραήλ ενάντια στο τουρκικό κεφάλαιο που αντίστοιχα με τον ίδιο λυσσαλέο τρόπο διεκδικεί ένα κομμάτι από την ίδια πίτα. Οι προκλητικές εμφανίσεις στο Καστελόριζο όλου του ¨δημοκρατικού τόξου¨ νοηματοδοτόντας την έναρξη μιας σύγκρουσης, παραπλανώντας την κοινωνία πως πλούσιοι και φτωχοί αριστεροί και δεξιοί μαζί ενωμένοι θα κερδίσουμε. Είναι η αυταπάτη που γεννιέται από τη λεγόμενη εθνική ενότητα. Βέβαια οι συρράξεις και απειλές για πόλεμο είναι πρώτα άρθρα στα πρωτοσέλιδα των καθεστωτικών μμε ξεχειλίζοντας μίσος και εθνικιστική προπαγάνδα με στόχο την επιστράτευση νεοσύλλεκτων φαντάρων. Μιντιακές ή οικονομικές διαμάχες όπως το μακεδονικό, εκτός του ότι φουσκώνουν το εθνικό αίσθημα, αποπροσανατολίζουν τους εκμεταλλευόμενους από τα πραγματικά καθημερινά τους προβλήματα, η πηγή των οποίων δεν βρίσκεται σίγουρα εκτός συνόρων, αλλά εδώ, δίπλα μας. Μάλιστα το ελληνικό κράτος δε δίστασε να κάνει επίδειξη του οπλισμού και να φτύσει απειλές σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει, να αρνηθεί να συμμετέχει σε αυτό το πανυγηράκι. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ανατολική μεσόγειο είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας και αυτή η “ειρηνική χώρα” που λέγεται Ελλάδα – με τον στρατό της φυσικά- έχει φροντίσει για τον θάνατο πολλών ανθρώπων εντός και εκτός συνόρων, παίρνοντας σοβαρά το ρόλο της στα πλάνα του ΝΑΤΟ και Ευρώπαϊκής Ένωσης. Η εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους δε θα διστάσει να έρθει σε επαφή με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για την αγορά όπλων όπως επίσης δεν θα νοιαστεί να δαπανήσει δισεκατομύρια ευρώ για στρατιωτικό εξοπλισμό δίνοντας έτσι ένα τεράστιο μέρος του ΑΕΠ της την ίδια στιγμή που άνθρωποι δεν έχουνε ούτε τα βασικά για να ζήσουν .Οι μειωμένοι μισθοί και συντάξεις, η Υγεία, η ανεργία και η φτώχεια είναι τόσο ασήμαντα μπροστά στα όπλα τους γιατί είναι αυτά που αν χρειαστεί θα προφυλάξουν τα αφεντικά από την ταξική οργή. Άραγε η φτωχοποίηση οφείλεται στους κακούς Τούρκους ,τους Αλβανους, τους Σύριους που θέλουν να καταστρέψουν τον ελληνισμό διότι αν δεν είσαι έλληνας είσαι “βάρβαρος”; Το ιδεολογικό τρίπτυχο “πατρίς θρησκεία οικογένεια” είναι αυτό που θα τονίσει ακόμα περισσότερο το εθνικιστικό και ρατσιστικό παραλήρημα κάνοντας κάποιον να πιστέψει πως για την πείνα του φταίει κάποιος πεινασμένος από την αντίπερα όχθη ξεχνώντας πως τους πολέμους δεν τους κάνουν οι λαοί αλλά τα κρατη. Δεν είναι τίποτα από ένα ακόμα σάπιο επιχείρημα μικρών και μεγάλων αφεντικών ώστε να φέρουν στην αφάνεια τη φτώχεια που ίδιοι έχουν δημιουργήσει περνώντας μια λογική ότι ο μετανάστης φταίει που δεν έχεις δουλειά. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το γεγονός το κράτος κλείνει το μάτι στη μαύρη εργασία ρίχνοντας με αυτό τον τρόπο τα μεροκάματα διαλύοντας κάθε εργασιακό δικαίωμα. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελαν μια ενωμένη εργατική τάξη διότι αυτό θα ήταν τεράστιο ρήγμα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ωστόσο το κεφάλαιο δεν έχει μόνο εξωτερικούς εχθρούς αλλά και εσωτερικούς χρησιμοποιώντας ως μέσο καταστολής το στρατό χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε ιστορικά που η καταστολή του στρατού έπαιξε πρωταγωνιστικόρόλο σε μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις όπως αυτή των μεταλλωρύχων στο Λαύριο 1896,την απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936, ακόμα και στο πιο κοντινό παρελθόν ο στρατός παίρνει τα ινία και την εξουσία κάνοντας πραξικόπημα τη λεγόμενη χούντα των συνταγματαρχών επιβάλλοντας στρατιωτικό νόμο τον Απρίλη 1967. Η ωμή βία ,οι βασανισμοί, οι φυλακίσεις, οι εξωρίες και η αιματοχυσία κομμουνιστών αλλά και σε όποιον άλλον αντιστέκονταν δεν θα λείψουν από το προσκήνιο το οποίο υπόσχεται την τάξη και την ασφάλεια του έθνους και της πατρίδας. Βέβαια ο σκοταδισμός δεν τελειώνει εκεί γιατί ακόμα και στα χρόνια της μεταπολίτευσης μετά την πτώση της χούντας ο ίδιος στρατός με τα ίδια λάβαρα και σημαίες, τα ίδια όπλα και άρματα είναι πρόθυμα να βάλουν στη θέση του όποιον θελήσει να αντισταθεί στην επιβίωση και την εξαθλίωση και να διεκδικήσει τη ζωή σε ένα σύγχρονο μεσαίωνα. Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η εποχή που πυροδότησε την κατάσταση ,όταν ένας μπάτσος εν ονόματι Επαμεινώνδας Κορκονέας σκότωσε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο εν ψυχρώ ,ένα γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία και οδήγησε χιλιάδες κόσμο μικρούς και μεγάλους στους δρόμους κάνοντας συγκρούσεις με την αστυνομία. Η ανεξέλεγκτη κατάσταση από τη μεριά του κράτους να καταστείλει την τεράστια εξεγερμένη μάζα γρήγορα θα φέρει την κυβέρνηση να σκεφτεί σοβαρά να βγάλει το στρατό στους δρόμους έχοντας δραστικά σχέδια στο τραπέζι. Σχέδια σαν και αυτά που θυμίζουν το στρατό να προστατεύει το υπουργειο Μακεδονία- Θράκης στη Θεσσαλονίκη, απέναντι στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις. Η “δημοκρατία” στο αποκορύφωμά της. Ο στρατός εν τέλη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νόμιμη εγκληματική οργάνωση που θα εξυπηρετήσει μόνο τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Η συνείδηση και η αξιοπρέπειά μου, δεν θα μου επέτρεπε ποτέ να εμπλακώ με οποιοδήποτε τρόπο, σε έναν τέτοιο μηχανισμό. Γι’ αυτό και εγώ επιλέγω το δρόμο της ολικής άρνησης στράτευσης. Γιατί τάσσομαι ενάντια στο μιλιταρισμό, ενάντια σε κάθε κράτος και κάθε αφεντικό, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και ιεραρχίας. Αρνούμαι να αποτελέσω γρανάζι της αστικής τάξης και τους μηχανισμούς της. Αρνούμαι να γίνω μέρος της πεμπτουσίας του κοινωνικού κανιβαλισμού που ονομάζεται στρατός.

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στις 11 το πρωι, η δημόσια δήλωση άρνηση στράτευσης, του συντρόφου Χ.Τζαβέλλα, στην στρατολογία Ιωαννίνων. Ο σύντροφος ανέβηκε στα γραφεία της στρατολογικής υπηρεσίας και διαμήνυσε στους στρατιωτικούς να μην τον υπολογίζουν στον θεσμό τους. Η κίνησή του συνοδεύτηκε απο συγκέντρωση αλληλεγγύης, 40 και πλέον ατόμων, που φώναζαν συνθήματα και μοίραζαν την δημόσια δήλωση στους περαστικούς. Το κείμενο μοιράστηκε και στην συνέχεια, σε μικροφωνική εξω απο την Περιφέρεια Ιωαννίνων.

 

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

Συγκέντρωση Τετάρτη 14/11/2018, στις 10:30, στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μεγάλη αναστάτωση στους κύκλους της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αλλά και του ΠΑΜΕ, όσων αφορά την πραγματοποίηση απεργίας τον Νοέμβριο. Το ιστορικό ξεκινάει με την προκήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα οικοδόμων στις 8/11. Η ΑΔΕΔΥ κάλεσε σε απεργία στις 14 του μήνα, αναγκάζοντας τους οικοδόμους να αλλάξουν την ημέρα για τις 14/11 περιμένοντας το κάλεσμα της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ τελικά καλεί στις 28/11 αναγκάζοντας από την μία όλα τα εργατικά κέντρα που ελέγχει το ΠΑΜΕ να καλέσουν κι αυτά στις 28/11, αφήνοντας το κάλεσμα των οικοδόμων για τις 14/11.

Δεν είναι ανάγκη, κάποιος να έχει εντρυφήσει στην συνδικαλιστική ιστορία του τόπου, για να καταλάβει πόσο βρωμάει η υπόθεση. Από την μία, το ΠΑΜΕ προσπάθησε να τραβήξει τη ΓΣΕΕ σε απεργία, πρακτική που ακολουθεί χρόνια τώρα και από την άλλη οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κατάφεραν, αρκετά εύκολα όπως αποδείχτηκε, να δημιουργήσουν μεγάλη αναταραχή στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αναγκάζοντας τους σε αναδίπλωση.

Κάπου ανάμεσα σε αυτή την κατάσταση, έχουν βρεθεί οι εργαζόμενοι αλλά και πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, τα οποία είδαν την κλασσική απεργία – πυροτέχνημα, (λίγο πριν την ψήφιση του προϋπολογισμού) να εκφυλίζεται για άλλη μια φορά. Έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα για το βρώμικο και διασπαστικό ρόλο των γραφειοκρατικών τριτοβάθμιων οργάνων της χώρας κι έτσι κι αλλιώς δεν περιμέναμε και τίποτα λιγότερο.

Παρά όμως τον ζόφο που επικρατεί στο συνδικαλιστικό πεδίο και τον εκφυλισμό της απεργίας που προωθούν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ, ποτίζοντας ταυτόχρονα το δέντρο της εθνικής συμφιλίωσης, οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα συμφέροντα τα οποία μας εξυπηρετούν είναι ξεκάθαρα τα ταξικά. Τίποτα και ποτέ δεν μας χαρίστηκε χωρίς αγώνα.

Ακόμα και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες έχουν μπει στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν εξόφθαλμα ένα προεκλογικό τρικ. Δε μπορούμε να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις και τα αφεντικά να μας χαριστούν. Αντίθετα, θα πρέπει να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής μας. Η «έξοδος από την κρίση», δεν αποτελεί παρά ένα πλασματικό σενάριο, πράγμα που το καταλαβαίνουμε βέβαια όλοι οι εργαζόμενοι, καθώς δεν έχουμε δει καμία αύξηση στον μισθό μας, καμία καλυτέρευση των υλικών όρων ζωής μας. Tο αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα, για το οποίο τόσο μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά, έχει προέρθει από τις βαριές φορολογήσεις της εργατικής τάξης και προορίζεται για τις τσέπες των μαντρόσκυλων του κράτους και των αφεντικών, δηλαδή των καραβανάδων και των μπάτσων, με την μορφή των αναδρομικών.

“Όαση” σε αυτή την κατάσταση, αποτελεί η προσπάθεια των πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να καλέσουν διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη χωρίς να περιμένουν καμία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η οργάνωση στα σωματεία και η αντίσταση στους χώρους δουλειάς, δεν αποτελεί ένα μότο που έχουμε φετιχοποιήσει, αλλά είναι το όπλο μας απέναντι στα αφεντικά τα οποία το μόνο που δεν θέλουν, είναι εργαζόμενοι που αντιλαμβάνονται την καταπίεση που βιώνουν και την ασφάλεια που μπορεί να τους παρέχει ένα δυνατό συνδικαλιστικό όργανο. Μια ασφάλεια που μας δίνει το αβαντάζ να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι έχει παρθεί, μετά από 8 χρόνια “λιτότητας”.

Τέλος, εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

eseioanninon.squat.gr    ese.ioanninon@gmail.com

 

Posted in Καλέσματα - Δράσεις - Εκδηλώσεις | Leave a comment

Πορεία υπέρ των Καταλήψεων – Σάββατο 03-11-2018 – 12:00 πλάτανος

Είναι αξιοπρεπές, να ζεις πάντα με σκυμμένο το κεφάλι, μπροστά στο αφεντικό ή τον προϊστάμενο, γιατί δεν μπορείς να αντιδράσεις στο άδικο και φοβάσαι ότι θα βρεθείς αύριο χωρίς δουλειά; Φοβάσαι ότι τον άλλο μήνα δεν θα έχεις να πληρώσει το νοίκι, το δάνειο, τον ΕΝΦΙΑ και τα χρέη στην εφορία.

Είναι αξιοπρεπές, να κολλάς την μούρη μπροστά στην τηλεόραση, περιμένοντας με αγωνία αν θα εξαγγέλλει η κυβέρνηση την περικοπή των συντάξεων κι έχεις τον φόβο, ότι σε λίγο καιρό δεν θα μπορείς να πληρώσεις τα φάρμακά σου;

Είναι αξιοπρεπές, να τρέμεις όταν εμφανίζονται αυτοί που καταγράφουν το ρολόι της ΔΕΗ, όταν την ίδια ώρα που οι βιομηχανίες στην ΒΙΠΕ δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα για ρεύμα;

Είναι αξιοπρεπές, να ζεις σε μια περιοχή που κατακλύζεται από νερά και εσύ να το πληρώνεις, όταν ο Δήμος και οι δημόσιες υπηρεσίες χρωστούν εκατομμύρια στην ΔΕΥΑΙ;

Είναι αξιοπρεπές, να ξεπαγιάζεις από το κρύο, όταν δίπλα σου, έρχονται οι εταιρίες να εξορύξουν πετρέλαιο, να καταστρέψουν τα πάντα στο διάβα τους και μετά να στο πουλήσουν πανάκριβα. Πρόσεξε εδώ. Δεν λέμε πως θα πρέπει να διαλυθεί το περιβάλλον για να υπάρχει φτηνή θέρμανση. Αλίμονο! Αναδεικνύουμε την αντίφαση του κόσμου της αγοράς.

Είναι αξιοπρεπές, να φοβάσαι ότι το σπίτι σου θα καταλήξει σε πλειστηριασμό, θα το διαχειρίζεται μια εταιρία real estate ή μια τράπεζα, προσπαθώντας να ρυθμίσει τα ¨κόκκινα δάνεια¨ για να έχει αυτή κεφαλαιακή επάρκεια;

Είναι αξιοπρεπές, να φιλάς τις κατουρημένες ποδιές των δημάρχων, των βουλευτάδων, των πολιτικών και των ψηφοθήρων, που σου πουλάν ελπίδες ότι θα λύσουν τα προβλήματά σου;

Είναι αξιοπρεπές να είσαι εργαζόμενη/ος και να φοβάσαι ότι τα παιδιά σου θα ζήσουν σε ένα ακόμα πιο δύσκολο μέλλον;

ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ;

Οι καταλήψεις δεν είναι μόνο το ξαναζωντάνεμα εγκαταλελειμμένων σπιτιών. Οι καταλήψεις συγκρούονται με αυτό το πεδίο του φόβου και πολεμούν ενάντια στον παραλογισμό αυτού του κόσμου, ενάντια στην απάθεια, την κατάθλιψη και την μιζέρια. Δεν έχουν για όπλα, θεωρίες άπιαστες, μεγάλα ιδεολογικά σχήματα και υποσχέσεις. Έχουν απαντήσεις για μια αξιοπρεπή ζωή, σήμερα με τρόπους που τίθενται σε εφαρμογή και πετυχαίνουν. Οι καταλήψεις δεν είναι διαφορετικά σπίτια γιατί έχουν μαυροκόκκινες σημαίες στις ταράτσες τους. Είναι διαφορετικά σπίτια γιατί οι άνθρωποί τους σιχαίνονται την ομοιομορφία του συμβιβασμού και της υποταγής.

Εδώ, στην γειτονιά του Πλατάνου, όπως και παρακάτω στον Μώλο, όπως και παραπέρα στην Λούτσα, οι καταλήψεις συνεχίζουν να ξεφυτρώνουν στις γειτονιές, παρά την καταστολή και τα χτυπήματα που δέχονται από το κράτος. Δεν είναι μαζοχισμός. Δεν είναι καβάντζα κι επανάπαυση. Είναι ανάγκη και επιλογή.

Την δεκαετία του 70΄, στην περιοχή Πόρτα Τιτσινέζε του Μιλάνο στην οποία υπήρχαν πολλές καταλήψεις, κάποιος ή κάποια, έγραψε στον τοίχο ενός μπαρ την παρακάτω φράση: “Αυτή είναι η γειτονιά των διαφορετικών κι ότι είναι διαφορετικό είναι όμορφο“. Όσο παράξενα κι αν σου ακούγονται όλα αυτά, αξίζει να ψάξεις βαθιά μέσα στο μυαλό σου και να βάλεις στην άκρη τα κατεστημένα. Γιατί κάπου εκεί, ίσως βρίσκεται ένας διακόπτης. Γύρισέ τον. Γιατί αξίζει να σκεφτείς διαφορετικά.

Και ένα δικαστήριο – Τρίτη 06-11-2018 – 09:00

Tον Οκτώβρη του 2016 ήταν προγραμματισμένη η δίκη του συντρόφου που συνελήφθη τον Απρίλη του ΄15 κατά την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης Acta et Verba (περισσότερα για την τελική του αθώωση δες εδώ). Ωστόσο, η μέρα εκδίκασης της υπόθεσης σημαδεύτηκε από την πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα της πόλης, αστυνομική καταστολή εναντίον των αλληλέγγυων, με αποτέλεσμα τη βίαιη σύλληψη 2 συντρόφων που προσήλθαν για να παρακολουθήσουν τη δίκη.

Μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η δίκη τους θα γίνει στις 6 Νοέμβρη 2018, καθώς διώκονται για κάμποσα πλημμελήματα.

Δε μας προκαλεί καμία εντύπωση η ποινικοποίηση και καταστολή της επιλογής της κατάληψης αλλά και των αλληλέγγυων ατόμων σε αυτή. Εντύπωση θα προκαλούσε εάν εμείς σταματούσαμε να γεμίζουμε τα άδεια κτήρια με ανθρώπους, ιδέες, ζωή. Εντύπωση θα προκαλούσε εάν εμείς αφήναμε ξεκρέμαστους τους αγωνιστές, τους συντρόφους, τους καταληψίες…

Αλληλεγγύη στους 2 διωκόµενους συντρόφους
Κανένας µόνος απέναντι στην καταστολή

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
τρίτη 6/11/18 στις 09:00 στα δικαστήρια

Continue reading

Posted in Διαδηλώσεις, Δρασεις στις γειτονιες, Καταλήψεις | Tagged , , , | Leave a comment

ΜΠΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Στο πλαίσιο αλληλεγγύης στον Δ.Δημτσιάδη και στους ολικούς αρνητές στράτευσης προχωρήσαμε  χτες το βράδυ, 30 Οκτωβρη –παρα την εντονη παρουσία της αστυνομίας που παρατηρείται τελευταία σε κάθε γωνια του κέντρου- σε παρέμβαση με μπογιές, συνθήματα και τρικάκια στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων, ένα κτίριο στο οποίο δραστηριοποιούνται όσοι διατελούν σημαντικό ρόλο στην καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης και των αγωνιζόμενων τόσο σε καιρό ειρήνης όσο και σε καιρό πολέμου. Την τελευταία περίοδο περίτεχνα, βλέπουμε να εκφράζεται όλο και πιο έντονα  μια πολεμική ρητορική από την πλευρά του ελληνικού κράτους που αφορά τις έρευνες για φυσικό αέριο ή πετρέλαιο στην ΑΟΖ της Κύπρου και την οριοθέτηση αυτής. Παράλληλα το ελληνικό κράτος διατηρεί τις συμμαχίες του στην περιοχή(Αίγυπτος, Κύπρος, Ισραήλ) και διοργανώνει  μεγάλες πολεμικές ασκήσεις στα πλαίσια της ετοιμότητας για αναταραχές στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώ παράλληλα η ίδια ρητορική ακολουθείται και προς το βορρά, αφού το μακεδονικό είναι ένα ζήτημα το οποίο μετά την συμφωνία των Πρεσπών, καθορίζει κεντρικές πολιτικές εξελίξεις  εδω και αρκετό καιρό. Αυτή η επιθετικότητα του ελληνικού κράτους εκφράζεται και προς τον εσωτερικό εχθρό προσπαθώντας να εξουθενώσει οικονομικά και δικαστικά τους ολικούς αρνητές στράτευσης αλλά και όποιο κομμάτι της κοινωνίας αντιστέκεται.

Ειδικά τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την ‘’υπόθεση Κατσίφα’’ στους Βουλιαράτες, οι εθνικιστικές ιαχές τείνουν να ξαναμπούν στην δημόσια σφαίρα. Στην πόλη των Ιωαννίνων έγινε στις 28/10 συγκέντρωση έξω από το αλβανικό προξενείο, διοργανωμένη από χρυσαυγίτες και «βορειοηπειρώτες» την οποία τα ΜΜΕ μπορεί να την χαρακτήρισαν ως ειρηνική, μα τα συνθήματά τους έδειχναν το αντίθετο. Απαιτούν πόλεμο και αίμα και φαντασιώνονται ένα πρότυπο ανθρώπου που θα σκοτώνεται δήθεν για ένα κομμάτι πανί, αλλά στην πραγματικότητα θα θυσιάζεται για τα συμφέροντα των αφεντικών και του κράτους.

Μέσα σε αυτή την διαμορφούμενη μιλιταριστική συνθήκη, η άρνηση στράτευσης αποτελεί κομβική επιλογή ταξικής αντίστασης. Δείχνει πως οι εργαζόμενοι δεν θα γίνουν βορά στις ορέξεις των εκμεταλλευτών τους και ότι ο ταξικός πόλεμος, θα συνεχιστεί σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας, στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές και τους δρόμους. Συνεπώς όσοι παίρνουν αυτό τον δρόμο, έχουν την αμέριστη στήριξή μας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ Δ. ΔΗΜΤΣΙΑΔΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΞΑΧΙΛΙΑΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ, ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Posted in Αντιμιλιταρισμος, καταστολη | Leave a comment

ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑI ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Μεγάλος ντόρος γίνεται τον τελευταίο καιρό – ειδικά μετά την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια” για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων αναφορικά με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (ΣΣΕ). Οι συλλογικές συμβάσεις είναι συμφωνίες που καθορίζουν τις συνθήκες εργασίας και τις αμοιβές στους χώρους εργασίας, συνάπτονται ανά κλάδο μεταξύ των οργανώσεων των εργοδοτών και των εργαζομένων, και καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους της χώρας. Από το 2011 και μετά είχαν μειωθεί δραστικά. Oυσιαστικά η πλειοψηφία των εργαζομένων πληρώνονταν με βάση την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, με τον άθλιο μισθό πείνας των 586 ευρώ για τους άνω των 25 και 510 κάτω από αυτή την ηλικία. Με αυτό το υπέροχο δώρο, τα αφεντικά πέτυχαν όχι μόνο φτηνότερο εργατικό κόστος, αλλά μέσω των προφορικών συμφωνιών, υποτίμησαν ακόμη περισσότερο τους μισθούς. Εγκαθίδρυσαν σε απόλυτη συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό την συνθήκη της παράνομης μισθοδοσίας, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι τα νόμιμα είναι ελάχιστα λεφτά επομένως η πληρωμή “στο χέρι” φαινομενικά ελαφρώς αυξημένη, εγγυάται μια πιο αξιοπρεπή διαβίωση. Έτσι τα περισσότερα αφεντικά κατάφεραν να μη δίνουν δώρα και επιδόματα και να βάζουν στην τσέπη τις ασφαλιστικές εισφορές. Αυτό οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη επισφάλεια, αβεβαιότητα και πειθάρχηση. Σήμερα ελάχιστοι εργαζόμενοι γνωρίζουν τους όρους της σύμβασής τους κι αυτό είναι η πιο ουσιώδης απαξίωση και των ΣΣΕ.

Παράλληλα οι κατάπτυστες “ενώσεις προσώπων” έριξαν τους μισθούς κάτω από τις ΣΣΕ, αφού οι 8 στις 10 επιχειρησιακές ΣΣΕ συνάπτονται από αυτές, ως καρικατούρα εκπροσώπησης των εργαζομένων και πρακτικά λειτουργούν ως επικυρώσεις τον εργοδοτικών εισηγήσεων. Μέσα σε όλα αυτά, σε πολλές επιχειρήσεις ο μισθός κρύφτηκε πίσω από μικρό-επιδόματα ή ακόμη χειρότερα εξαπλώθηκε το φαινόμενο να πληρώνεται μέρος του με κουπόνια για σουπερμάρκετ. Όλα αυτά θα συνεχίσουν να ισχύουν, μετατρέποντας σε κενό γράμμα την επαναφορά της ισχύος των ΣΣΕ.

Κι έρχονται τώρα τα αριστερά φυντάνια διαχείρισης της εξουσίας, να προβάλλουν πανηγυρικά ότι αυτοί θα επαναφέρουν την ισορροπία στις εργασιακές σχέσεις, καθώς και ότι αυτοί νοιάζονται για το εισόδημα των εργαζομένων! Όταν πριν ένα χρόνο οι ίδιοι διεμβόλιζαν την δυνατότητα κήρυξης απεργίας, όταν οι ίδιοι ευθύνονται για την ανασφάλιστη εργασία, όταν οι ίδιοι δεν κάνουν τίποτα για την απορρύθμιση του ωραρίου, την εντατικοποίηση της δουλειάς και τα χαμηλά μεροκάματα. Η “φιλεργατική” τους πολιτική δεν μπορεί να ξεπεράσει το όριο να γράψουν μερικούς ανεφάρμοστους ουσιαστικά νόμους ή να κάνουν όμορφες δηλώσεις στα ΜΜΕ. Και ω του θαύματος! Υπόσχονται ότι θα αυξήσουν τον κατώτατο μισθό κατά 30 ευρώ και θα καταργήσουν τον υποκατώτατο, λίγους μήνες πριν τις εκλογές!

Οι εργαζόμενοι/ες όμως δεν τρώμε κουτόχορτο. Το κράτος προσπαθεί πάντοτε να καρπωθεί και να αφομοιώσει τα αιτήματα των εργαζομένων. Και χωρίς αμφιβολία, διακρίνει την ελλειμματική πρόθεση διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος, την αδυναμία οργάνωσής του σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και την χειραγώγησή από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία που εξυπηρετεί έκδηλα τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Γιατί όταν πλησιάζουν οι εκλογές, ορμάνε πάνω στο πτώμα της κοινωνίας, σαν τα κοράκια, κάθε λογής πολιτικάντηδες, ακόμη και αν έχουν συνδικαλιστική μουσούδα. Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΠΑΜΕ, είναι σίγουρο πως θα αρπάξουν την ευκαιρία για να παρουσιάσουν αγώνες που θα τους εξαργυρώσουν στην συνέχεια εκλογικά. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία άλλωστε, είναι δεμένη χειροπόδαρα με τα κόμματα και πάντοτε έβλεπε τους αγώνες ως τμήμα πελατειακών σχέσεων. Το θέατρο λοιπόν της “μάχης” που θα δώσουν, θα είναι τον επόμενο καιρό η επαναφορά της ισχύος των ΣΣΕ και η αύξηση του κατώτατου μισθού. Γύρω από αυτά θα προσπαθήσουν όλοι όσοι κατέχουν την εξουσία-κι όσοι την διεκδικούν- να μαζέψουν «ψηφαλάκια».

Ο δεύτερος στόχος τους, είναι η απαξίωση των εργατικών αγώνων. Η αποδυνάμωση της συλλογικής διάστασης των διεκδικήσεων, εκεί που το κράτος και τα αφεντικά προσπαθούν να τις “ρυθμίσουν” και να παράξουν ταξική ειρήνη, η μετατροπή των συνδικάτων σε διακοσμητικά, μιας και η όποια “αντιπαράθεση” θα μετατεθεί στο Κοινοβούλιο, η διασπορά της ψευδαίσθησης ότι για την βελτίωση των όρων ζωής, δεν απαιτείται προσπάθεια, συνέπεια και επιθετική συνδικαλιστική δράση, αλλά αρκεί να ρίξει κάποιος μια ψήφο στο σωστό κόμμα.

Τα ζητήματα όμως που τίθενται είναι πραγματικά. Σε αυτή την συγκυρία επομένως, είναι απαραίτητο να αναδειχθεί ότι οι διεκδικήσεις των εργαζομένων δεν μπορούν να στριμωχτούν στα ψηφοθηρικά παιχνίδια των κομμάτων. Είναι απαιτήσεις που προκύπτουν από τις καθημερινές ανάγκες της εργατικής τάξης και ως τέτοιες, πρέπει να προβληθούν, να αντιπαρατεθούν και γίνουν κτήμα όσο το δυνατόν περισσότερων, μέσα στα πεδία που γεννιούνται, δηλαδή στους χώρους εργασίας ενάντια στα αφεντικά και στους δρόμους ενάντια στο κράτος τους. Κι όλα αυτά, χρειάζονται πρώτα από όλα μαχητικά, μαζικά και ανυποχώρητα σωματεία, τα οποία δεν είναι και δεν θα γίνουν φυτώρια εργατοπατέρων και αυριανών υποψήφιων. Τέτοια σωματεία υπάρχουν. Πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη την Ελλάδα, οργανώνονται από τα κάτω, συντονίζονται και διεξάγουν αγώνες σε όλους τους κλάδους. Σωματεία βάσης συσπειρώνουν όλο και περισσότερο κόσμο, ασκώντας εντελώς διαφορετική στρατηγική στην συνδικαλιστική δράση. Αυτά τα σωματεία πρέπει να γίνουν περισσότερα. Ο δρόμος της ηττοπάθειας, έχει ηττηθεί…

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΣΣΕ ΜΕ ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ-ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΑΡΊΩΝ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ Ν. 4024/2011 ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΝΑ ΜΕΙΩΝΟΥΝ ΜΙΣΘΟΥΣ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΆΘΕ ΟΡΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΟΦΟΡΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ

ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΝΤΙΕΡΑΡΧΙΑ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΑΘΗΝΩΝ – ΡΕΘΥΜΝΟΥ

Το κείμενο σε pdf: SSE athina giannena rethymno

Posted in αρθρα, Εργατικές ειδήσεις, Εργατική νομοθεσία, Κείμενα-αφίσες της ΕΣΕ | Leave a comment